O Aλί Μπαμπάς και οι 40 Βερzιόνς

Στον σήμερον κόσμο, τον κόσμο οπού ο κλέψας του κλέψαντος δίνει και παίρνει - και συνήθως δεν αφήνει - μια αναφορά δεν έβλαψε ουδέ και ουδεμία. 

Είναι καλό έστω και μερικώς να αναφέρουμε.

Aναφορά = Έμπνευση

Πως προκύπτουν τα παρακάτω; 

...απλώς κοίτα αυτό που σου υπογράμμισα πριν....

Κοιμώμενος καλά εν τη καρδία μου, φιλάρεσκος από παραπλήσια ύπαρξη, έφυγα νωρίτερα από το προκαθορισμένο και επίσκόπιο δρομολόγιο μου.

Στον δρόμο της επιστροφής άρχισα να σφυράω ένα σκοπό, βιδωμένο και γνώριμο. Σφύρι σφύρι... Να σου που δεν ήξερα τι σφύραγα! και είναι μέγιστη, ίσως η πιο: Μέγιστη Φρίκη του Δισκοθέτη, 

[ που θυμάται το σκοπό αλλά ξεχνά τους τίτλους ]

Σκατά! είπα, και συνέχισα αμέριμνα τις εύθυμες πεταλιές μου.

2 Βδομάδες αργότερα βάλθηκα να ανασύρω το κομμάτι, που ακόμα σφυρούσε μέσα στο κεφάλι μου και προκαλούσε χαρά και υπομονή. Πολλά τα χιλιόμετρα. Πολλή και υπομονή, αλλά παρέα με επιμονή, όλα γίνονται.

Σέρτσαρα ωσαν τον Χάρο πάνω σε σανίδα του σέρφ.
Και αφού το e-surf δεν είχε προκαλέσει τη νεκρή επιθυμία,
δηλαδή την εύρεση, δηλαδή την τέλεση της ψακτικής διαδικασίας...

Ήρθε η Φώτιση εξ Ανατολάς, αλλά μέσω Ιαμαϊκής.

(γιατί όταν ζωχαδιάζω μαρέσει νακούω rocksteady)

Όπου rocksteady: θεωρείται η προγενέστερη μορφή του μεταμοντέρνου Ιαμαϊκάνικου μουσικού ιδιώματος, κοινώς ρέγκε. Με τη διαφορά οτι είναι πιο αγαπισιάρικο - ερωτιάρικο και δεν έχει τις μεταγενέστερες θρησκευτικές προεκτάσεις που άσκησε η μουσική της ρέγκε. 

Διότι το αρχείο που βρέθηκε, δηλαδή το ...Rocksteady/ORiddims/Trojan - O...al Riddims/01.mp3

ήταν αυτό: κάνε κλικ

...Και αφού η αναφορά = έμπνευση...

...Και αφού ο Αλι Μπαμπάς, μέσα από την τεσσαρακοστή τρίτη μέρα αφηγήσεων της Χαλιμάς στο Σουλτάνο, είχε ελιχθεί καλώς και τον έκανε να κοιμάται σαν πουλάκι σε φωλίτσα από βελούδο...

...Και αφού το γνωστό αναφώνημα: Σουσάμι Άνοιξε! έχει τις εγκάρδιες προσδοκίες του κάθε Καλού Κλέφτη, που "κλέβει" για καλό, μα συνάμα και κοινό σκοπό...

. . . Και αφού προαναφερθήκε και αυτός...

. . . και το rocksteady . . .

. . . και η "κλεψιά" . . .

ιδού:  H πλέϋλιστ του Αλί Μπαμπά & των 40 Βερζίών του 

Σημεία & Τέρατα

Σημείον  ουσ. αρχ. ελ. = γνώρισμα, τεκμήριο

ρημ. σημαίνω, εμφαίνω, διαγγέλλω, διακηρύττω.

Τέρας  ουσ. αρχ. ελ.= το σπάνιο σημείο, 

το ασύνηθες, το εξωπραγματικό, το φοβερό

Η Σημειολογία και τερατουργισμός θα απασχολήσει τον ψηφιακό λογογράφο και το δύστυχο μυαλό του. Μέσα απο τις επάλξεις των νευρωτικών και εκνευριστικά φιλάρεσκων συμπτώσεων αναφέρω στον βωμό των δεξιών κλίκς (οπού απὀσο φαίνεται, θαναι μπόλικα):

« Την αξιοπερίεργη σύμπτωση του 

Αλκιβιάδη K. Σκαμβωνίδη 

και του 

Richard F. Burton » *

* Άρθρο που συντάχθηκε μετά από μια αναλαμπή - παρατηνπομπή, της φαντασιακής εφημερίδας τοίχου (wallpaper): Ο ΦΑΙΝΩΝ ΦΟΒΟΣ[ κλίκ #1]  αρ. φύλ. #0024 που βρέθηκε τυχαία ανάμεσα σε κάποιους νευροδιαβιβαστές που δεν αξίζει να σημειωθούν.

Αλκιβιάδης  K. Σκαμβωνίδης  [ κλίκ #2 ]  και  Richard F. Burton [ κλίκ #3 ]

 

Ιδού δύο (2) Σημεία. Ιδού δύο (2) τέρατα.

[το τριφασικό προκύπτει δια ροής]

Άξονας του φέροντως περιεχομένου ο Λεβάντες, [ κλίκ #4 ] ο λεβέντης. Η τοπιογραφία που σημειώνεται παρεξού, έγκειται στις εκάστοτε κινήσεις και δράσεις των Τεράτων στα ίδια βαίνοντα σημεία, την Ανατολή -γενικοτέρα-, αλλά αξίζει να σημειωθεί η από κοινού αφετηρία. Η Δύση.

Κάπως αντιστρόφως ανάλογα, διότι ως γνωστόν η Κοσμογονία αρέσκεται στην θεωρία του : πρώτα ανατέλει ο Ήλιος, κιαρχινά η μέρα, και έπειτα αργά το απόγευμα πέφτει και δύει. Για να αναδυθεί ξανά εις τας πρώτας πρωινάς ώρας [και φτού κι απ την αρχή].

Στο σημείο αυτό, σχολιάζω (παύλα) καυτηριάζω 

το μπιμπίκι της νιότης, οπου τα χει χαμένα και 

μπερδεύει την προαναφερθείσα θεώρηση 

της Κοσμογονίας, με την αντίστροφη. 
--------------------------------------------------
[ κλίκ #5 ] δεν έχετε στον ήλιο μοίρα [=λαϊκιστί]

Και ο μεν και ο δε, ήσαν άξιοι και επίμαχοι στρατόκαβλοι. Με την καλή την έννοια. Άξιοι δια την δεινότητα και την οξυδέρκεια που τους διείπε. Πίονια στην διαχρονική πλεκτάνη της Ιστορίας και του ασπρουλιάρικου πολιτισμικού προβληματισμού, όμως πιόνια μαυρόασπρα. Φαίνοντες αλλά ταυτόχρανα αφανείς, πολημήχανοι και υποχθώνιοι, έπαιξαν μπαλίτσα ωσάν Αντώνιοι Νικοπολίδες και Ashleys Coles, έκαστος, και στην οικεία εποχή του, αμφότεροι.

Η ταύτιση και η διαολιά είναι γένους θηλικού. Αν κάτι τους συνγχέϊ αυτούς τους 2 τούτους παλικαράδες, πέρα από τα παραπάνω που αραδιάστικαν ποικιλοτρόπως είναι ίσως η τάση και το πάθος του Οριενταλισμού. 

Οι τύποι διέφυγαν τα δεινά του τόπου τους, την σκαπούλαραν ελαφρώς προς την Εγγύς Ανατολή, τότε που ακόμα ήταν καλά και ενδιαφέροντα με τυρκουάζ-προς-λουλακί [ για τους λουλάδες και όχι μόνον... ], πρασινο-μουσουλμανί αποχρώσεις και οι Χίλιες και Μια Νύχτες [ κλίκ #6 ] [δώστε μια γρήγορη, όπως πάντα, ματία αλλά δώστε βάση στην τελευταία παράγραφο] λειτουργούσαν ακόμη.

Κιύστερα ήρθε ο Χομεϊνής...

Πάθος κυρίες και κύριοι ! 

Πάθος και Λόξα.

[ το ίδιο και ο Χομεϊνής, με τη διαφορά

οτι ετούτος σιχάθηκε τον Οριενταλισμό ]

Kαι ομιλώντας περί λοξού πάθους, ακόμα μια ενδιαφέρουσα παράκαμψη,

τηρούσα και διατηρούσα, επι παντώς όλα τα παραπάνω αποφθεύγματα   :

Όπου στα 1861 ο Φραντσέζος ακαδεμικός γλύφτης / ζωγράφος: Jean-Léon Gérôme (1824-1904) αποδίδει το ιστορικό μα διαχρονικά λειτουργικό στιγμιότυπο: 

« Η Αναζήτησις του Αλκιβιάδου, εκ του φίλτατου και ύστατου φιλοσόφου, Σωκράτη, εις οικείαν ασπάζουσας και προσπίπτουσας δέσμης πάθους, Ασπασίας »

[κάντε ένα ακόμα κλίκ #7]

[κι άλλο ένα -κλίκ #8- αν έχετε όρεξη εδώ κάτω]

Αλλάξτε και εσείς ! Μπορεί και να μπορείτε...

Παζάρια Τέλος

Το βίαιο συναίσθημα του ξεπεσμού. Το ξεπούλημα του χώρου. Του εκάστοτε. Στην περίπτωση της χώρας, της Ελλάδας. Δεν ξέρω αν η ευθύνη χρείαζεται να υψώσει το βάρος της σε κάποιους, γιατι δυστυχώς και στην προκειμένη περίπτωση ευτυχώς, όλοι φαντάζουν να ευθύνονται. Λόγω συντηρητικών θαλεγα συνθηκών.

Συντηρητικός είναι αυτός που ξενοφοβάται και λέει πως οι ξένοι φταίνε για όλα, μα όσαν ανακηρύσσονται 2500 θέσεις εργασίας σε γεωκαλλιέργιες προτιμά να δωσει τη θέση ανεργίας του σε έναν ξένο και να πάει να πιεί φρέντο εσπρέσσο.

Συντηρητικός είναι κι εκείνος που γράφει "ευσυνείδητα" ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ πλάι σε τοίχους που πρέζα αδιαφορία και φτώχεια μόνο με αδελφοσύνη δεν φαντάζουν.

Συντηρητικός είναι αυτός που πιστεύει στην παγκοσμιοποιημένη ανάπτυξη και την ισοπέδωση των πάντων θυσιάζοντας σαν εκατόμβες ανθρώπους δικαιώματα και βιώματα σε βωμούς που αφιερώνονται στο κέρδος. 

Συντηρητικός είναι κι εκείνος που ακόμα πιστεύει σε ήλιους νοητούς που θα αλλάξουν τον κόσμο με δικαιοσύνες και χελιδόνια (νοητά είπατε παρακαλώ;) από το 77᾽ εν έτη 2012.

Δεχόμεθα επίθεση βλακείας από παντού...

•Όπου ο σχωρεμένος Θανασάκης ο Βέγγος αντιπρωσωπέυει μια χώρα.

  Και παρατηρείστε οτι αναγείρετε εκ των γύψων. Ωχ, τώρα σκιάζομαι και τρέμω.
   (Oυδέν σχόλιον δια την συμπαντικήν και θρησκοληπτικήν επιβίωση του τόπου)

•Όπου η άμαξα 13 σημ(ει)ώνει και ως τέλος του κόσμου όλα τα σαρώνει.

•Όπου ellada,  δεν θα χει πλέον LADA. Εμπεδώστε το καλά.

ΑΛΤ! ΚΛΑΡΙΝΟ!

Måli+Μarabu=Malibu

Είχα βρεθεί για να διακόψω -ότι μπορεί να διακόψει ένας φοιτητάκος από την καθημερινή ροή του- και επιδιδώμουν σε γιδόστρατες, φρύγανα και γκρέμια. Χόμπι που σπανίζουν στις υπεραστικές ημέρες μας. Σε ένα νησάκι, κει κοντά στη Μυροβόλο τη Χίο που τη λέγαν μερικοί, γιατί από φέτος η μαστίχα και η γή της  μυρίζει κάρβουνο. 

Άντρο κουρσάρων, πύρκαυλων και καραβοκύριδων, ήτο τα Ψαρά. Ήτο, γιατί η φτωχιά μου κρίση με έφερε στο στενάχωρο συμπέρασμα ώστε να αποστομώσω πως: Οι Κουρσάροι Κουρσεύτηκαν. Και εκεί συνειδητοποιεί κανείς πως η λαική μας ρίση Δώς στον Βλάχο λεφτά να σε... ισχυεί τελικά και για κάθε νησιώτη, χερσαίο ή κοσμοπολίτη έλληνα. Το ε με πεζά. Γιατί είμαστε φτωχός λαός τελικά. Όχι λόγω της κρίσης που μας έχει επιβληθεί αλλά της πνευματικής κακοήθειας και έκπτωσης που εμείς επιβάλαμε.

-Oκέυ;

-Ω καίει!

Ήτο λοιπόν απόγευμα την μέρα εκείνη του Αυγούστου που στη χώρα τούτη, ο κοσμάκις λατρεύει και τιμά την Παναγιά. 15 του Αυγούστου. Ημέρα αρκετά συμβολική για τους Χριστιανούς. Και συνάμα για την δική μου Κοσμογόνια ύπαρξη. Γιατί εκείνο το σούρουπο είχα την τύχη να έρθω σε επαφή με την ινδιάνικη ζωδιακή μου πεμπτουσία, κοινώς το τοτέμ μου. Τον Γερανό [Λατιν. Grus ή Gruis], το γνωστό πουλί. Όχι άμεσα, αλλά έμμεσα.

Μια επτάχρονη Διδώ, στη νήσο των Ψαρών· με βάφτησε ξανά. 

Δίχως να το ξέρει ή να το ποθεί.  Βρόντηξε τα λόγια Γερανέ, 

                                    αντί του ονόματος μου.

Κατασπαράζωντας ένα βράδυ το χρόνο μου σε μιά ιστιοσελίδα δημοπρασιών καρτποστάλ την οποία και σας παραθέτω στους υπερσυνδέσμους φτιαξίματος, βλέπε: CartesPostales

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΔΙΑ ΧΑΖΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ! 

Η δημοπρασία αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη ψυχαναγκαστική λειτουργία του ανθρώπινου νου και με τίποτα στον κόσμο δεν θα ήθελα να θέσω την υπόληψη σας σε ψυχωοικονομική μεγαλομανία και μανιώδη υλιστική καταδίωξη. 

Τα Μαραμπού [Λατιν. Leptopilus] μοιάζουν με τους Γερανούς. Δεν ανοίκουν στον ίδιο οικογένειακό τομέα γιατί τα Μαραμπού είναι πελαργόμορφα πτηνά. Βέβαια το βιολογικό της ανάστημα τα κάνει να φαντάζουν ως παρεμφερή πουλάκια. Μιας και μοιάζουν, πολύ ήθελα να κάνω ένα συνειρμό μέσω ζωολογίας και να γράψω για την ινδιάνικη βαφτησιά μου. Όπως και έκανα. Και αν βαριέστε το λογοτεχνικό υβρίδιο μου, μπορείτε να δοκιμάσετε τις σοκολάτες του ΙΚΕΑ που θα τις βρείτε στην έξοδο του καταστήματος την επόμενη φορά που θα το επισκεφθείτε. Είναι όντως πολύ νόστιμες και δεν θα πρέπει να σας πιάνει κακοήθεια που τις διαφημίζω. Είναι προϊόν σουιδικής καταγωγής. Άλλο που στη χώρα μας ταυζίζoνται με τα ΙΚΕΑ του μαλάκα του φασίστα. 

Βρείτε μου έναν! Έναν ζητάω να μου πείτε! Κάποιον ή κάποια που δεν έχει κάτι, ή έστω, δεν λιμπίστηκε ποτέ την παραμικρή σκατολοϊδιά ή κάποιο τυχαίο ματζαφλάρι απο την προαναφερθείσα υπεραγορά επίπλών. 

Όρκο ιερό θα πάρω πως δεν θα ξανακλέψω ποτές των ποτών τις σοκολάτες Μarabu από τον κύριο ΙΚΕΑ. Σας δίνω το λόγο μου. Σιγουράκι. Κουβέντα να γίνεται. Τέσπα.

Το γράφιμα της ανάρτησης ανακαλύφηκε χαζεύωντας στο παραπάνω site που σας έλεγα και επειδή έχω το ζιζάνιο της χαώδους επαγωγής σε Eλτόπο [El Topo (1970), που σημαίνει τυφλοπόντικας, -να σου την ζωολογία πάλι!- του Jadorowsky. Καλό εργάκι. Αξίζει να το δείς, όχι για να πεις ότι το είδες, αλλα για να σε δεί το ίδιο το εργάκι. Ξέρω τι σας λέω.] 

Και τι σχέση μπορεί να έχει κάποιο Μαραμπού που ποζάρει σε κάποιον αήμνηστο φωτογράφο, που το αποθανάτησε κάποτες. Κάπου στα 30᾽ σε κάποια ψαρόσκαλα του Μοπτί, στη χώρα που κάποιοι ονομάζουν Μάλι;

Η προφανής απάντηση είναι: Ψάρια.

Αλλά προφανής απάντηση έρχεται από τον Νίκο Καββαδία στην τελευταία στροφή του ομώνυμου ποιήματος του για το πελαγόμορφο πτηνό, που απεικονίζεται πολύ όμορφα στην καρποστάλ που σας ανέρτησα εν αρχήν τοιούτης της αναρτήσεως.

Τὸ χέρι τρέμει... Ὁ πυρετός... Ξεχάστηκα πολύ,

ἀσάλευτο ἕνα Μαραμποὺ στὴν ὄχθη νὰ κοιτάζω.

Κι ἔτσι καθὼς ἐπίμονα κι ἐκεῖνο μὲ κοιτᾶ,

νομίζω πὼς στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ βλακεία τοῦ μοιάζω...

Kι όλα αυτά επειδή εδώ και τέσσερα (4) χρόνια που διαχειρίζομαι αυτό το περίεργο ιστιολόγιο, ήθελα τόσο και προσπαθούσα μοχθηρά να βρώ την έμπνευση να γράψω για το Μάλι.

Και να σου που πάλι, 

δεν γράφω για το Μάλι. 

Το μόνο που κατάφερα ήταν να αναφέρω το τοπονήμιο τέσσερις (4) φορές. Αλλά το δίστιχο που μόλις μηχανογράφησα, ικανοποιεί λόγιους εγωισμούς πως έγραψα κάτι για το Μάλι.

01. Boro - Orchestre Régional Du Mopti

02. Fitriwale - Le Kéné Star De Sikasso

03. Porry - Sorry Bamba Du Mali

04. Sosso  - Super Djata Band

05. Nanthan - Rail Band

06. Henne Amhee - Orchestre Régional De Sikasso

07. Alalaké - Bembeya Jazz National

08. Nama - National Badema

09. Sanjina -  Orchestre Régional De Kayes

Download mp3 (Save_Link As)